Verhuizing

Op school leerde ik ooit ladang kennen. Platbranden, bewerken,
vertrekken. Pas terugkeren op schreden als tijd dat toelaat.

Ik heb een nieuwe hut gebouwd. De hopjesvla kwam me hier een beetje de neus uit, eerlijk gezegd. Bruin en geel als steunkleuren voor een website – ik vind het belangrijk om jezelf niet al te serieus te nemen, maar ook daar moet je niet te fanatiek in zijn.

Ik ben overgestapt op stemmig zwart. En ik heb er een mooie url bij: www.jaroos.nl.

Zie ik u aan gene zijde?

 

Een paar woorden over één woord.

Op zijn Seblog geeft Sebastiaan Andeweg de Oorsmeermin een kontje. Dat klinkt ingewikkelder dan het is. Seb en zijn log zijn u waarschijnlijk welbekend, de Oorsmeermin is een van de gedichten op de shortlist van De Grote Eenwoordpoëet Eindejaarsverkiezing en dat kontje, dat is dus overdrachtelijk bedoeld.

Nu is een Oorsmeermin in veel opzichten een nogal glibberige dame en het zal u dan ook niet verbazen dat Seb zich, hoe mooi zijn streven ook is, uiteindelijk aan haar kontje vertilt.

Lees verder

Barbara Stok

Morgenavond zou Barbara Stok in de Nijmeegse Bibliotheek een lezing komen geven over haar nieuwste boek “Vincent”. Helaas is dat door de Bibliotheek afgeblazen.

We proberen nu een alternatief te regelen – iets waar, heel leuk en ook vrij essentieel, Barbara graag aan meewerkt. Daarvoor hebben we op korte termijn nodig:
1) Een ruimte (het liefst een beetje centraal in Nijmegen)
2) Een beamer en een scherm (inclusief een kabel om een laptop op aan te sluiten)
3) Zoveel mogelijk enthousiast publiek (ik weet dat er veel Barbara Stok-fans zijn in Nijmegen, dus kom maar uit de kast! Mensen die Barbara’s werk nog niet kennen hebben nog meer reden om te komen)

Wie biedt?

Pannerden

“…vanavond kruisen Nijmeegse en Arnhemse schrijvers de degens in een literaire battle die zijn weerga niet kent.” stond er in de aankondiging van de Battle Arnhem-Nijmegen op het programma van het Wintertuin festival. Iedereen die aanwezig was zal beamen dat dat geen marketing speak was. De vlammende teksten op het podium, zoals deze van Hanneke Hendrix, of deze van Willem Claassen, zetten de zaal in lichterlaaie. Hieronder mijn bijdrage.

Pannerden

I

Je hebt planners, je hebt mensen die wel beter weten
en je hebt van die lui met een neusje voor het juiste moment
zoals ik, toen ik in Groningen voor het eerst
mijn vriendin zag lopen.

Ik heb toen heel even mijn pas versneld

Daarna was het weer go with the flow.

Ik noem dat moment
mijn Pannerden.

II

Van het water dat bij Lobith ons land in stroomt,
slaat tweederde bij Pannerden linksaf.

Daarna is het weer go with the flow:
onder een nieuwe naam in een paar vrolijke bochten
op weg naar die mooie oude stad.

Eenderde heeft niet goed opgelet, ging nog drinkbussen halen
terwijl de ploegleiders al in de oortjes tetterden dat het nu echt
vooraan in het peloton te doen was.

Weet nu dat “Pannerdens kanaal” staat voor een ritje
in de bezemwagen, voor Waterloo, voor Arnhem.

III

Pannerden is een struggle for life.

Wordt het rechtsaf
naar die stad van megalomanie,
waar het Haags is doorgedrongen tot de volksmond
en waar de bruggen vernoemd zijn
naar wereldleiders en nobelprijswinnaars?

Of wordt het linksaf naar die andere stad
waar men weet dat ouderdom uiteindelijk
tot mildheid leidt
en waar de brug gewoon bescheiden
de naam draagt van de rivier?

Wordt het rechtsaf
waar de meisjes koekjes zijn?

Of linksaf
waar de vrouwen fokken met de duivel?

Pannerden is een struggle for life.
Pannerden is survival of the fittest.

En onder de Waalbrug
stroomt alleen nog
het sterkste water.

IV

Sommige dingen voel je aan je water.

Toen we ooit gingen verhuizen
konden we kiezen tussen
Arnhem en Nijmegen.

We zijn toen samen naar Pannerden gegaan
hebben elkaar aangekeken en geknikt.

Daarna was het weer go with the flow.

Radiostilte

De term “radiostilte” is in zwang, de laatste tijd. Maar de stiltes die daarmee bedoeld worden stellen niets voor. Ze zijn niet alleen veel te kort om tot deugdelijke akkoorden te leiden, maar stellen ook niets voor in vergelijking met de stilte die ik hier heb laten vallen. Als Rutte en Samsom tien maanden aan de onderhandelingstafel waren blijven zitten, hadden de problemen in Nederland zich ondertussen vanzelf kunnen oplossen.

Ik ben niet goed in het onderhouden van een blog. Dat wist ik al, maar nu weet u, de waarschijnlijk volledig fictieve lezer van dit blog (want wie leest er nu een blog dat niet wordt onderhouden?), het ook.

Hoe dan ook: ik ben terug. Want in de afgelopen tien maanden is er veel gebeurd. En in het bijzonder tijdens het afgelopen weekeinde. Genoeg om me over mijn schroom heen te zetten.

Voor even.

Hofman I & II

Hofman is een personage dat al een tijdlang in mijn hoofd huist. Eerst, naamloos nog, als onderdeel van een nooit afgerond gedicht. Daarna tijden in mijn digitale geheugen, als “materiaal”. Wie wat bewaart, die heeft wat: om zich voor te schamen, of om zich, als in een soort tweetrapsraket, door te laten inspireren.
Er kwam weer schot in de zaak toen ik bedacht dat ik met dit materiaal misschien wel iets in zine-vorm zou kunnen. En helemaal toen ik vervolgens – o, verlicht moment! – bedacht een co-productie met Zine-koning Sebastiaan Andeweg een goed idee zou zijn.

Midwinter

Midwinter

Dat je soep kon maken zonder iets te bevroeden.

Dat je haar kon invriezen terwijl jouw halfrond naar de zon toe leunde.
Dat je haar weer tot leven kon wekken toen alles zich had omgekeerd.

Dat je je kon verbazen
dat je nog kon eten.

Dat je troost kon putten uit een gedachte
dat de soep die ze at door jou gemaakt was.

Dat zij nog kon eten.

Dat de zon nu toch weer naar jou toe heeft geleund. En omgekeerd.
Dat de dingen die je hebt ingevroren soms opeens ontdooien.

Dat je desondanks soep kunt blijven maken.
Dat je nu hooguit bevroedt

dat je nog steeds niets bevroedt.

Meer Licht

Onderstaand gedicht schreef ik naar aanleiding van de tentoonstelling Meer Licht in Museum de Fundatie in Zwolle. Ik won er de bijbehorende dichtwedstrijd mee. Dichtwedstrijden winnen is fijn.

Wie voor 8 januari nog kans ziet om De Fundatie te bezoeken moet die kans zeker grijpen. Vooral met de bevlogen toelichting van samensteller Hans den Hartog Jager is Meer Licht een zeer inspirerende expositie.

(Dat lieve kleine meisje op deze foto is onze vierjarige dochter, die het presteerde om bijna twee uur stil te zitten luisteren. Subliem. De enorme foto waar ik naast sta is van Hiroshima, vlak na de atoombom. Raar.)

Lees verder

De wijndrinkers

Onderstaand gedicht schreef ik op uitnodiging van Op Ruwe Planken voor de site van het Algemeen Nijmeegs Studentenblad. Het is geïnspireerd door het werk van Ingrid Oostendorp, waar ik elke keer als ik er mee geconfronteerd word weer erg van onder de indruk ben (een bezoek aan haar atelier laat een verbluffender indruk achter dan een bezoek aan haar website). Tijdens het schrijven van het gedicht heb ik veel geluisterd naar de cd Alopecia van Why?. Samen vormt dat een gevaarlijk mengsel.

Lees verder

Boontje

Onderstaand verhaal las ik voor als één van de UITvreters op het UITFestival en het Wintertuinfestival. De opdracht was om een verhaal of gedicht te schrijven dat eindigde met de laatste zin van de beroemde Uitvreter van Nescio: Zijn reis naar Friesland is altijd onopgehelderd gebleven.

Andere oplossingen voor deze literaire uitdaging vindt u onder andere hier en hier.

Hier vlakbij staat een prachtig Uitkijkkonijn het noorden in de gaten te houden. Hij waakt over Lent, weet wat er speelt in Elst, haalt zijn fraaie konijnenneus op voor Arnhem en kijkt nog veel verder – veel verder dan die neus lang is. Op een heldere dag kan hij zelfs Dokkum zien liggen.
Het Uitkijkkonijn is gemaakt van hout. Er gaan geruchten dat dit hout komt van de Donareik. Deze heilige eik werd zo’n 1300 jaar geleden geveld door een missionaris. Die wilde zonodig bewijzen dat het Christendom superieur was aan al die Germaanse afgoderij. Over deze man, die volgens mij ook perfect zou passen in de context van onze tijdgeest, gaat dit verhaal.

Lees verder