Een paar woorden over één woord.

Op zijn Seblog geeft Sebastiaan Andeweg de Oorsmeermin een kontje. Dat klinkt ingewikkelder dan het is. Seb en zijn log zijn u waarschijnlijk welbekend, de Oorsmeermin is een van de gedichten op de shortlist van De Grote Eenwoordpoëet Eindejaarsverkiezing en dat kontje, dat is dus overdrachtelijk bedoeld.

Nu is een Oorsmeermin in veel opzichten een nogal glibberige dame en het zal u dan ook niet verbazen dat Seb zich, hoe mooi zijn streven ook is, uiteindelijk aan haar kontje vertilt.

Lees verder

Radiostilte

De term “radiostilte” is in zwang, de laatste tijd. Maar de stiltes die daarmee bedoeld worden stellen niets voor. Ze zijn niet alleen veel te kort om tot deugdelijke akkoorden te leiden, maar stellen ook niets voor in vergelijking met de stilte die ik hier heb laten vallen. Als Rutte en Samsom tien maanden aan de onderhandelingstafel waren blijven zitten, hadden de problemen in Nederland zich ondertussen vanzelf kunnen oplossen.

Ik ben niet goed in het onderhouden van een blog. Dat wist ik al, maar nu weet u, de waarschijnlijk volledig fictieve lezer van dit blog (want wie leest er nu een blog dat niet wordt onderhouden?), het ook.

Hoe dan ook: ik ben terug. Want in de afgelopen tien maanden is er veel gebeurd. En in het bijzonder tijdens het afgelopen weekeinde. Genoeg om me over mijn schroom heen te zetten.

Voor even.

Hofman I & II

Hofman is een personage dat al een tijdlang in mijn hoofd huist. Eerst, naamloos nog, als onderdeel van een nooit afgerond gedicht. Daarna tijden in mijn digitale geheugen, als “materiaal”. Wie wat bewaart, die heeft wat: om zich voor te schamen, of om zich, als in een soort tweetrapsraket, door te laten inspireren.
Er kwam weer schot in de zaak toen ik bedacht dat ik met dit materiaal misschien wel iets in zine-vorm zou kunnen. En helemaal toen ik vervolgens – o, verlicht moment! – bedacht een co-productie met Zine-koning Sebastiaan Andeweg een goed idee zou zijn.

Zelfspot

I
Gisteren ben ik naar een theatervoorstelling van Micha Wertheim geweest. Micha Wertheim voor de zoveelste keer.Zo heette de voorstelling – ik had Wertheim nog nooit eerder in een theater gezien (hij schijnt er wel vaker te komen).

Over de voorstelling kan ik kort zijn: die was subliem. Wertheim goochelt met je brein. Ik kan iedereen zonder voorbehoud aanraden om te gaan. En als je kan twee keer. (Ik kan iedereen zonder voorbehoud aanraden om te gaan.)
Lees verder

Hop

Op 16 januari van dit jaar begon ik met Kunstkauwen, een blog waarmee ik wilde reageren op kunstuitingen van anderen. Ik vond dat kunst niet alleen zenden, maar ook ontvangen moest zijn. En dat het, met name op het web, soms leek alsof het toch vooral om dat eerste ging.

Ik wilde graag laten zien dat er ook ontvangen werd.

Of eigenlijk wilde ik reflecteren: zenden over ontvangst. Een handshake met de zender.

Vooruit: eigenlijk wilde ik natuurlijk ook gewoon zendertje spelen. En bij voorkeur dan ook nog ontvangen worden.

Op 3 februari, nog geen 3 weken nadat ik met mijn blog begonnen was, sprak ik in de Etalage Derde Walstraat met Willem Claassen. Hij vertelde mij over de Literaturjugend, de schrijverswerkplaats van De Wintertuin. Ik zei dat ik ook wel eens wat schrijfsels produceerde (meer durfde ik het toen niet te noemen) en hij nodigde mij uit om een keer te komen kijken.

Dat bleek de doodsteek voor mijn nobele blog.

Het is nu driekwart jaar later (negen maanden – hoe symbolisch). Inmiddels heb ik al een aantal keer voorgedragen bij de Literaturjugend, heb ik samen met de Uitvreters opgetreden op het UITfestival en stond ik zelfs op Onbederf’lijk Vers. Vorige week voelde ik mij tijdens de Waai-week even een echte kunstenaar. Op 11 november treed ik op bij Woordzolder in Zwolle en op 26 november mag ik nog eens de Uitvreter uithangen, nu op het Wintertuinfestival.

En mijn schrijfsels noem ik tegenwoordig ijskoud poëzie.

Hoog tijd voor een nieuw blog, dus. Eentje waarbij ik gewoon toegeef dat ik vind dat ik iets te melden heb. Soms zal dat nog steeds gaan over anderen, want ik ben de afgelopen negen maanden heel wat mensen tegengekomen waar ik met veel enthousiasme over kan vertellen. Maar vaak zal dat ook gewoon poëzie zijn.

Van mij, Johan Roos, dichter.